W TEMACIE BĘDZIE OPISYWANY ZAWODNIK PODSTAWOWEJ JEDENASKI ZESPOŁU "FC BRAGA".

Jako pierwszy na rozkładówkę zostaje wybrany bramkarz Jérémie Janot.




Imię i Nazwisko: Jérémie Janot Data urodzenia: 11 października 1977

Miejsce urodzenia: Valenciennes, Francja

Numer na koszulce: 16

Wzrost: 176 cm

Waga: 75 kg

Pierwszy klub: AS Saint-Étienne

Historia kariery:

Janot urodził się w mieście Valenciennes, jednak karierę piłkarską rozpoczął w Saint-Étienne. Wychował się w klubie AS Saint-Étienne i po występach w drużynie młodzieżowej w 1996 roku awansował do kadry pierwszej drużyny prowadzonej przez Pierre'a Mankowskiego.



Wtedy też zadebiutował w rozgrywkach Ligue 2. W swoich początkowych sezonach był tylko rezerwowym w ASSE. W 1999 roku awansował z tym klubem do Ligue 1 i pełnił wówczas rolę rezerwowego dla Jérôme Alonzo. W Ligue 1 zadebiutował 16 lutego 2000 roku w wygranym 5: 4 domowym spotkaniu z Montpellier HSC. W 2001 roku spadł z Saint-Étienne do Ligue 2 i jeszcze przez rok był dublerem Dominique'a Casagrande.



Jednak już w sezonie 2002/2003 stał się pierwszym bramkarzem klubu, a w sezonie 2003/2004 powrócił z nim do pierwszej ligi francuskiej. W 2005 roku zajął z Saint-Étienne 5. miejsce w Ligue 1, a latem 2005 wystąpił w Pucharze Intertoto, w którym ASSE dotarło do finału, jednak nie awansowało do Pucharu UEFA notując gorszy bilans bramkowy w dwumeczu z rumuńskim CFR Cluj. Kolejny sukces odniósł w sezonie, 2006/2007 gdy został wybranym Najlepszym Bramkarzem Sezonu we Francji. Sezon 2007/2008 zakończył z "Zielonymi" na 5. Miejscu.

Jeremie dość często szokował zarówno swoim zachowaniem jak i wyglądam. Strój spidermana i obrona kopniakiem z wyskoku już była, czas na resztę. Na specjalne życzenie Janot często dostawał bardzo kolorowe stroje. Taki francuski Jorge Campos.

http://www.youtube.com/watch?v=mIK8NAEyu0E...player_embedded



Nie znosi Olimpique Lyonnais, jak każdy w szeregach ASSE. Często przypomina o tym kibicom - Ci pozwalają mu jednak na wszystko, bez względu na to ile razy jeszcze stanie między słupkami Les Verts



Umiejętności:

Największym atutami Jeremiego są szybkość, skoczność i refleks, które pozwalają mu nadrobić braki we wzroście. Szybkie skracanie kąta, gibkość i ekwilibrystycznie wyglądające wyjścia do górnych piłek to część bramkarskiego rzemiosła, w którego słynie.

http://www.youtube.com/watch?v=ho3rZGVViIU...player_embedded

Niesamowity w interwencjach typu "spadający liść", mający jednak problemy z bardzo wysokimi piłkami, które zazwyczaj piąstkuje. Potrafiący wygrać każdy pojedynek jeden na jeden patrząc się przy okazji przeciwnikowi prosto w twarz.

http://www.youtube.com/watch?v=C0IqKI_osPk...feature=related

Allesandro Nesta




Przychodzi czas, kiedy każdy Wielki ma ustąpić ze swojego
piedestału sukcesu i wycofać się ze swojej pasji, która przyniosła mu tyle
radości, smutku i sukcesu. Widzieliśmy wiele gwiazd, które miały swoje wzloty
jak i upadki, a mało jest takich, którym uda się utrzymać poziom stałego
sukcesu. Wyjątkiem od tej reguły jest Alessandro Nesta.

http://www.youtube.com/watch?feature=playe...p;v=je1EzMiE3dI#!
Rozpoczął karierę w szeregach młodzieżowych Lazio, środkowy obrońca grał przez całą karierę tylko
w dwóch klubach, ciesząc się sukcesem zarówno w Lazio jak i w Milanie. W 1985 roku Alessandro Nesta trafił do młodzieżowej szkółki Lazio Rzym. Grał na różnych pozycjach – w obronie, pomocy oraz w ataku. Występował we włoskich reprezentacjach młodzieżowych – U-15 i U-16. W 1993 roku został graczem pierwszego zespołu Lazio.



Po eksperymentach z pozycją na boisku w młodości, Nesta ostatecznie został oddelegowany do roli obrońcy i nigdy jej nie zmienił.

W 1997 roku Nesta został kapitanem Lazio, które poprowadził do zdobycia Pucharu Włoch, gdzie ironicznie strzelił gola, aby pokonać Milan. Kolejne sukcesy z Lazio to; Puchar Zdobywców Pucharów i Superpuchar Europy, a także Scudetto.

Przed sezonem 2002/03 Nesta odszedł z Lazio i trafił do A.C. Milan. Już w pierwszym sezonie gry w tej drużynie zdobył swój kolejny Puchar Włoch oraz po raz pierwszy w karierze został zwycięzcą Ligi Mistrzów. Milan wówczas wywalczył także Superpuchar Europy. W 2004 roku Nesta został po raz drugi w karierze mistrzem kraju. W sezonie 2006/07 Alessandro ponownie sięgnął z Milanem po puchar Ligi Mistrzów, pokonując w finale Liverpool F.C.

Kariera reprezentacyjna:

W 1996 roku Nesta został wybrany najlepszym obrońcą Mistrzostw Europy U-21, a juniorzy "Squadra Azzura" zdobyła na tej imprezie złoty medal, wygrywając w finale z Hiszpanią. W pierwszej reprezentacji Włoch zadebiutował 5 października 1996 roku w meczu przeciwko Mołdawii w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata 1998.

Największym sukcesem Nesty w drużynie narodowej było zdobycie Mistrzostwa Świata w 2006 roku. Alessandro już w początkowej fazie turnieju doznał jednak kontuzji, która wykluczyła go z gry do końca mundialu. W 2008 roku odszedł z reprezentacji Włoch.

http://www.youtube.com/watch?v=CzzbL63h0XU...feature=related



Pomimo tych wszystkich sukcesów i sławy Nesta nigdy nie zszedł na złą drogę zdobywając szacunek i podziw wielu. Lojalność wobec klubu, kraju i rodziny nie przeszła niezauważona. Jego pasja do futbolu i Jego pragnienie sukcesu, ciężka praca jak i dążenie do perfekcji w tym, co się robi pozwoliło na zdobyciu tylu trofeów.

Będzie to bez wątpienia smutny dzień, kiedy to weteran i legenda piłki nożnej zawiesi buty na kołku, Gwiazd takich jak Nesta jest po prostu tak mało, iż mogłoby się wydawać, że będą grać w nieskończoność.



Więc powiedzmy tak: Alessandro Nesta dziękujemy za całą Twoją ciężką pracę i poświęcenie. Byłeś czystą radością. Dzień, w którym zakończysz karierę będzie smutnym dniem w piłce nożnej, ale nigdy nie zostaniesz zapomniany. Grazie Capitano.

"DEDE" Leonardo de Déus Santos .



https://www.youtube.com/watch?v=mTUONJkNcn8...feature=related

Urodzony w przemysłowym mieście brazylijskim Belo Horizonte jako drugi z sześciu braci Dede rozpoczął karierę piłkarską we wczesnych latach dziecięcych w Atlético Mineiro. Pierwszy profesjonalny kontrakt podpisał w 1996 roku w wieku 18 lat. Już dwa lata później został nagrodzony tytułem "Srebrnych butów" dla drugiego najlepszego bocznego obrońcy w lidze brazylijskiej. W brazylijskiej drużynie udało mu się rozegrać 34 spotkania i strzelić 3 bramki. Dobra forma na ojczystych boiskach spowodowała, że zainteresowała się nim Borussia Dortmund. Dede od początku stał się podstawowym zawodnikiem drużyny zWestfalii, zdobywając z nią mistrzostwo ligi w roku 2002. W tym samym roku awansował z Borussią do finału Pucharu UEFA, gdzie jednak dortmundczycy musieli uznać wyższość prowadzonego przez Berta van Marwijka Feyenoordu Rotterdam i ulegli Holendrom 2:3. Do czasu odejścia z niemieckiego klubu był najdłużej związanym z tym zespołem zawodnikiem oraz ma na koncie 1 występ w reprezentacji Brazylii, zanotował go w meczu z Węgrami (4-1) w kwietniu 2004 roku. Przed startem sezonu 2011/2012 podpisał dwuletni kontrakt z zespołem Eskişehirsporu.

https://www.youtube.com/watch?v=FXOYen-jJOI...feature=related

Javier Zanetti




https://www.youtube.com/watch?v=v41LVxCi1zY
Nominalną pozycją Javiera Zanettiego jest prawa obrona. "Il Capitano" potrafi jednak grać na każdej innej pozycji w obronie, a także jako środkowy i prawy pomocnik, co czyni go zawodnikiem niezwykle wszechstronnym. Zanetti jest piłkarzem wyjątkowo wytrzymałym, co potwierdza ilość jego występów w kolejnych sezonach. Ponadto Argentyńczyk potrafi znakomicie przyspieszyć i dryblować, co w trakcie swej długiej kariery niejednokrotnie wykorzystywał.

Liga ArgentyńskaZanetti został odrzucony przez młodzieżową drużynę Club Atlético Independiente, którego był fanem, i podpisał kontrakt z klubem Talleres RdE, grającym wówczas w drugiej lidze argentyńskiej, lecz szybko przeniósł się do drużyny Banfield grającej w Argentyńskiej Primera División.

W drużynie Banfield zadebiutował 12 września 1993 roku w meczu derbowym przeciwko River Plate. Jego pierwszy zawodowy gol na najwyższym szczeblu rozgrywek w Argentynie padł 29 września 1993 roku, a więc zaledwie 17 dni po debiucie w meczu z Newell's Old Boys (1-1). Jego bardzo dobre występy zostały zauważone przez Daniela Passarellę i w 1994 roku Zanetti otrzymał powołanie i zagrał pierwszy mecz w reprezentacji Argentyny. W tym samym roku zainteresowane Javierem były zespoły River Plate i Boca Juniors, jednak Zanetti został w Banfield, a rok później został sprowadzony do Interu Mediolan przez Massima Morattiego. Był to jeden z pierwszych zawodników sprowadzonych do zespołu z Mediolanu przez Morattiego.

Inter Mediolan

Javier Zanetti zadebiutował w zespole z Mediolanu 27 sierpnia 1995 roku w meczu przeciwko zespołowi Vicenzy Calcio. Odkąd gra w klubie zdobył w zespołem Nerazzurrich 12 tytułów: Puchar UEFA 1998, gdzie w finale zdobył piękną bramkę po strzale spoza pola karnego, Puchar Włoch 2005, 2006, 2010 Superpuchar Włoch 2005, 2006 i 2008 oraz pięć tytułów mistrza Włoch za sezony 2005/2006, 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009 oraz 2009/2010 i najważniejsze Klubowe Mistrzostwa Świata 2010. Zdobył decydującego gola w serii rzutów karnych w meczu o Superpuchar Włoch 2008 w meczu przeciwko klubowi AS Roma.22 maja 2010 roku wraz z Interem wygrał Ligę Mistrzów, pokonując w finale Bayern Monachium. Był to jego 700. mecz w klubie.


https://www.youtube.com/watch?v=w92UQEfDEaU...feature=related

W kadrze wystąpił po raz pierwszy w listopadzie 1994, za czasów gry w Banfield. Został wtedy powołany przez Daniela Passarellę na mecz z reprezentacją Chile i zagrał całe 90 minut. Swoją pierwszą bramkę dla reprezentacji Zanetti zdobył 22 czerwca 1995 roku w meczu przeciwko Słowacji (6-0). Javier Zanetti jest piłkarzem posiadającym najwięcej występów w historii reprezentacji Argentyny. Występował na Mundialu 1998 i Mundialu 2002. Z wielkim niezrozumieniem przyjęto decyzję iż Zanetti nie pojedzie na mistrzostwa świata 2006. Swój setny występ w barwach reprezentacji Zanetti świętował w półfinałowej potyczce Pucharu Konfederacji 2005 przeciwko reprezentacji Meksyku. Javier został wybrany wówczas piłkarzem meczu.

https://www.youtube.com/watch?v=tDa8THC3BXs...feature=related

Razak Omotoyossi
Urodzony 8 października 1985 roku
Piłkarz reprezentujący Benin, grający na pozycji napastnika.

Rozpoczął swoją karierę w ojczystej Nigerii, lecz została ona szybko zakłócona kiedy Nigeryjski Związek Piłki Nożnej ogłosił karę pięcioletniego zawieszenia dla Omotoyossiego za rzekomy atak na sędziego podczas meczu nigeryjskiej Premier League między jego klubem Sunshine Stars i drużyną Enyimba FC. Podczas następnego sezonu występował w lidze Beninu, gdzie już w tym samym roku zmienił obywatelstwo.





Wśród różnych osiągnięć, Omotoyossi strzelił pierwszego gola dla Beninu w młodzieżowych Mistrzostwach Świata i wyrównał stan meczu dla Sheriffa Tyraspol w doliczonym czasie gry przeciwko Spartakowi Moskwa w drugiej rundzie kwalifikacji Ligi Mistrzów. Przyszedł do Sheriffa, klubu mołdawskieg w listopadzie 2005 roku. W marcu 2007 roku wyjechał na testy do Hapoelu Kfar Saba, klubu pierwszej ligi Izraela, którego trenerem był były Eli Ohana. Omotoyossi ostatecznie nie został kupiony.


http://www.youtube.com/watch?v=9UH6wgjptuI

http://www.youtube.com/watch?v=zwsLSLxsSL0...feature=related


W swoim pierwszym sezonie w Allsvenska Omotoyossi strzelił dla Helsingborga 14 goli w 23 meczach. Dzięki temu został królem strzelców ligi szwedzkiej, dzieląc ten tytuł z napastnikiem IFK Götebor Marcusem Bergiem, który zdobył 14 goli w 17 meczach. Po fazie grupowej Pucharu UEFA w sezonie 2007/08, miał na swoim koncie sześć zdobytych bramek w sześciu meczach, co czyniło go najlepszym strzelcem rozgrywek wespół z partnerem z drużyny Henrikiem Larssonem i Lucą Toni z Bayernu Monachium. To imponujące osiągnięcie zwróciło uwagę holenderskiego SC Heerenveen, które szukało następcy dla szykującego się do odejścia brazylijskiego napastnika Afonso Alvesa. Po zamknięciu styczniowego okienka transferowego ujawniono, że Omotoyossi odrzucił ofertę przenosin do FC Groningen gdzie dołączyłby do współkróla strzelców Allsvenskan Marcusa Berga. Transfer ten, który zatwierdził trener Helsingborgs IF Bo Nilsson kosztowałby holenderski klub więcej, niż Sheffield United zapłaciło za Lutona Sheltona kiedy opuszczał Helsingborg za 2 miliony funtów.

Portsmouth okazało się faworytem w wyścigu po afrykańskiego napastnika o umiejętnościach podobnej jakości do tych oferowanych przez Benjaniego Mwaruwariego, który właśnie odszedł.

Był także łączony z transferem do Shefield United podążając śladem Lutona Sheltona. Aczkolwiek w czerwcu 2008 ogłoszono, że Omotoyossi przenosi się do Al-Nasr w Arabii Saudyjskiej.





Obecnie jest jednym z dwóch napastników Reprezentacji Beninu, który strzelił gola przeciwko Senegalowi w meczu towarzyskim 7 lutego 2007 roku i strzelił także gola przeciwko reprezentacji Wybrzeża Kości Słoniowej w przegranym 4:1 meczu Pucharu Narodów Afryki rozgrywanym na boiskach Ghany.

Omotoyossi jest gorliwym muzułmaninem i twierdzi, że posiada tylko jedną książkę - Koran. W wywiadzie udzielonym lokalnej gazecie Helsingborgs Dagblad porównał piłkarzy do prostytutek mówiąc: "Idziemy tam, gdzie są pieniądze".

Gilberto Silva





Waga/wzrost: 78 kg/185 cm
Debiut w reprezentacji narodowej: przeciw Boliwii (7 listopada 2001)
Debiut w Arsenalu: przeciw Liverpoolowi (11 sierpnia 2002)

Sukcesy:

• Mistrzostwo Świata (2002)
• Tarcza Wspólnoty (2002)
• Puchar Anglii (2003)
• Puchar Anglii (2005)
• Mistrzostwo Anglii (2004)
• Tarcza Wspólnoty (2004)
  
  
  
  
  34-letni Gilberto Silva swe pierwsze szlify piłkarskie zbierał w zespole America Mineiro, a następnie w latach 2000-2002 bronił barw Atletico Mineiro.
  Po tym gdy reprezentacja Brazylii wraz z rosłym defensywnym pomocnikiem w składzie wywalczyła złoty medal mistrzostw świata w Korei i Japonii, piłkarz ten został sprowadzony do Arsenalu Londyn.

W ciągu sześciu sezonów spędzonych w zespole „Kanonierów” Gilberto Silva sięgnął po mistrzostwo i dwa Puchary Anglii.
Przez ostatnie trzy lata rutynowany Brazylijczyk był zawodnikiem Panathinaikosu Ateny i przed rokiem cieszył się z wygrania Pucharu Grecji oraz tamtejszej Superligi.
Obecnie Gilberto jest piłkarzem Gremio Porto Alegre.
http://www.youtube.com/watch?v=nqsw4NVQ8Z8

Sylvan Ebanks-Blake


Swoją karierę piłkarską rozpoczynał w juniorskiej drużynie Manchesteru United. Swój pierwszy mecz w seniorskim zespole rozegrał 26 listopada 2004 roku w meczu przeciwko Crewe Alexandra, a rok później strzelił swojego pierwszego gola dla United w meczu Pucharu Ligi przeciw Barnet.

Pod koniec sezonu 2004/2005 Blake złamał nogę, przez co był wykluczony z gry w kolejnym sezonie. W pierwszym meczu po wyleczeniu kontuzji Anglik zdobył hat-tricka dla rezerw United.


W styczniu 2006 roku został wypożyczony do Royalu Antwerpia na resztę sezonu, gdzie miał nabyć doświadczenia w pierwszej drużynie. Podczas pobytu na Bosuilstadion w 9 meczach strzelił 4 bramki.

14 lipca 2006 roku podpisał trzyletni kontrakt z drużyną z The Championship - Plymouth Argyle. Kwota transferu opiewała na 200.000 funtów, jednak klauzula mówiła o jej zwiększeniu do 300.000 funtów jeśli Blake osiągnie sukcesy w angielskiej drużynie.

10 stycznia 2008 roku przeszedł za kwotę 1,5 miliona funtów do Wolverhampton Wanderers. W sezonie 2008/09 został królem strzelców League Championship z 24 bramkami na koncie .

W roku 2008 zaliczył jeden występ w reprezentacji Anglii do lat 21.

http://www.youtube.com/watch?v=xQ4sB-PHlgk

Manú

Rozpoczynał karierę w podlizbońskiej drużynie F.C. Alverca. W 2004 podpisał czteroletni kontrakt z Benficą, lecz był wypożyczany do włoskich klubów Modena i Carpenedolo. Na sezon 2005-06 powrócił do Portugalii i został wypożyczony do klubu Estrela Amadora, któremu pomógł utrzymać się w Primeira Liga występując w 31 meczach i strzelając 7 goli.

W czerwcu 2006 podpisał kolejną czteroletnią umowę z Benficą, w barwach której wystąpił w obu meczach przeciwko Austrii Wiedeń w trzeciej rundzie kwalifikacji do fazy grupowej Ligi Mistrzów. 13 września 2006 wszedł jako rezerwowy w wyjazdowym meczu z FC Kopenhaga. W lecie 2007 interesowały się nim Udinese Calcio i Parma F.C., jednak ostatecznie został wypożyczony na rok do greckiej drużyny AEK Ateny. Po sezonie 2007-08 wrócił do Benfiki i natychmiast został sprzedany, wraz z dwoma innymi graczami, do Marítimo Funchal. W sezonie 2009-2010 zajął z Marítimo piąte miejsce w lidze (premiowane udziałem w Lidze Europy UEFA.

9 czerwca 2010 roku został zawodnikiem Legii podpisując z tym klubem trzyletnią umowę. Sezon 2010/11 rozpoczął jako gracz pierwszej jedenastki Legii. W sezonie tym zdobył Puchar Polski (w finale strzelił bramkę).

Od 1 stycznia 2012 jest zawodnikiem Beijing Guo'an.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Beijing_Guo'an

Tomasz Kuszczak

Karierę zaczynał we wrocławskim Śląsku, następnie wyjechał do Niemiec, gdzie trenował w zespołach: KFC Uerdingen 05 i Hertha Berlin. W berlińskim klubie nie rozegrał jednak ani jednego meczu ligowego i w 2004, na zasadzie wolnego transferu, przeszedł do West Bromwich Albion, gdzie wywalczył miejsce w pierwszym składzie i był uważany za czołowego bramkarza Premier League. Jego interwencja z 15 stycznia 2006 w końcówce meczu przeciwko Wigan Athletic została uznana paradą sezonu przez widzów BBC. W sezonie 2005/06 jego drużyna nie zdołała się jednak utrzymać w najwyższej klasie rozgrywkowej.

10 sierpnia 2006 Kuszczak podpisał czteroletni kontrakt z Manchesterem United, przechodząc do niego za (jak się szacuje) kwotę 4,3mln €. W zespole Czerwonych Diabłów zadebiutował 12 września 2006 w towarzyskim meczu przeciwko FC Sevilla. W 1. składzie zadebiutował 17 września 2006 przeciwko Arsenalowi Londyn na stadionie Old Trafford przy dopingu 75 595 kibiców, co było rekordem tego stadionu, a także angielskiej Premiership. W debiucie popisał się obroną rzutu karnego. Jednak jego trud poszedł na marne, gdyż pod koniec meczu przepuścił bramkę w sytuacji sam na sam z napastnikiem Adebayorem i MU przegrał 0:1. W tym sezonie był drugim bramkarzem w klubie rywalizującym z Edwinem van der Sar.

W sezonie 2006/2007 wraz z Czerwonymi Diabłami zdobył mistrzostwo Anglii. W Lidze Mistrzów, w której Manchester doszedł do półfinału, nie zagrał ani minuty.

W sezonie 2007/2008 drużyna obroniła tytuł mistrza Anglii. Kuszczak po części przyczynił się do tego sukcesu, rozgrywając 9 spotkań ligowych.




W Lidze Mistrzów rozegrał 5 meczów. Zadebiutował 2 października 2007, w spotkaniu przeciwko drużynie AS Roma na Old Trafford (1:0). W finale 21 maja 2008 – zakończonym zwycięstwem Manchesteru United nad Chelsea – znalazł się wśród zawodników rezerwowych.





W meczu ćwierćfinałowym Pucharu Anglii z Portsmouth za faul w polu karnym obejrzał czerwoną kartkę. Sędzia podyktował także rzut karny, który gracze Porstmouth wykorzystali, wygrywając tym samym mecz i awansując do półfinału. Była to jednak jedyna wpadka Polaka w tym sezonie, generalnie spisywał się dobrze, co spowodowało, że wygrał rywalizację z Benem Fosterem na pozycji rezerwowego bramkarza. Otrzymał także wyróżnienie "Parada Sezonu 2007/2008" (Save of the season) za interwencję z meczu przeciwko Birmingham City od dziennikarzy Daily Mail.

http://www.youtube.com/watch?v=mfhIuKzWXvQ...feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=twNgoXzu0BM...feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=sv2seN81ao4...feature=related




Na początku sezonu 2009/2010 z powodu niedyspozycji Edwina van der Sara podstawowym bramkarzem był Foster. Po niedługim czasie jego miejsce zajął Kuszczak. W tym czasie rozegrał najwięcej meczów pod rząd odkąd przybył do Manchesteru – zagrał w 11 kolejnych spotkaniach, w tym ośmiu ligowych. W spotkaniu z Birmingham City\ został wybrany najlepszym graczem spotkania.

Tomasz Kuszczak zaczął sezon 2011/12 jako czwarty bramkarz Manchesteru United. Pomimo pięciu lat pobytu w Manchesterze nie był w stanie przekonać do siebie doświadczonego trenera Alexa Fergusona, nieustannie przegrywając rywalizacje z innymi bramkarzami. Fakt przejścia przez dotychczasowego pierwszego bramkarza Man U, Edwina van der Sara na sportową emeryturę nie tylko nie pomógł Kuszczakowi w uzyskaniu statusu pierwszego bramkarza, ale również spowodował zakup dwóch nowych perspektywicznych bramkarzy, którym Kuszczak musiał ustąpić miejsca. W pierwszym meczu ligowym w sezonie (zwycięstwo 2:1 nad West Bromwich Albion F.C.) nie załapał się do składu "Czerwonych Diabłów". Pierwszym bramkarzem na ten sezon został Hiszpan David de Gea, drugim Duńczyk Anders Lindegaard, a trzecim reprezentant angielskich młodzieżówek (U-16, U-17, U-18, U-19, U-20) Ben Amos. Przed sezonem Kuszczak był przymierzany do kilku klubów z końca tabeli Premiership jednakże żaden z nich nie zdecydował się zakupić Kuszczaka albo nie był w stanie wyłożyć kwoty, która umożliwiłaby Polakowi zmianę barw klubowych.

21 lutego 2012 został wypożyczony do końca sezonu do klubu Watford F.C., występującego w rozgrywkach Football League Championship. 25 lutego zadebiutował w przegranym 0:3 meczu z Southampton F.C.. Po upływie okresu wypożyczenia i równocześnie wraz z końcem kontraktu z Manchesterem United dniu 1 czerwca 2012 został piłkarzem bez przynależności klubowej.

19 czerwca 2012 roku podpisał dwuletni kontrakt z klubem Brighton & Hove Albion, występującym w angielskiej drugiej klasie rozgrywkowej Championship.



Wielokrotny reprezentant Polski w niższych kategoriach wiekowych, mistrz Europy U-18 w 2001 roku. W drużynie narodowej debiutował 11 grudnia 2003 w meczu z Maltą.

30 maja 2006 w towarzyskim meczu z Kolumbią przepuścił piłkę wykopaną spod własnej bramki przez kolumbijskiego bramkarza. Tym bramkarzem był Luis Enrique Martínez.

http://www.youtube.com/watch?v=HN8HhbCCqwg...feature=related


28 maja 2008 został powołany do kadry Reprezentacji Polski na Euro 2008, jednak 6 czerwca 2008 został z niej, z powodu kontuzji, wykluczony. Na jego miejsce został powołany Wojciech Kowalewski.

30 października 2009 dostał został powołany do kadry na listopadowe mecze z Rumunią i Kanadą, przez nowego selekcjonera Franciszka Smudę. 14 listopada w meczu z Rumunią (0:1) po półtorarocznej przerwie znowu stanął między słupkami Polskiej reprezentacji.

3 marca 2010 roku w meczu towarzyskim Polska - Bułgaria (2:0) rozegranym na stadionie Polonii Warszawa Kuszczak zagrał pełne 90 minut nie wpuszczając żadnej bramki.

8 czerwca 2010 roku w meczu towarzyskim Hiszpania – Polska rozegranym na stadionie w Murcji Kuszczak zagrał cały mecz, nie zachował czystego konta. Reprezentacja Polski ostatecznie przegrała to spotkanie 0:6.

Abou Diaby



Diaby urodził się w Paryżu. Jako dziecko był kibicem Olimpique Marsylia. Swoją karierę piłkarską rozpoczął w juniorskiej drużynie miejscowego Red Star Paryż. W wieku 13 lat dołączył do szkółki piłkarskiej miejscowego Paris Saint-Germain. Dwa lata później rozpoczął grę w akademii piłkarskiej Centre Technique National Fernand Sastre.

W roku 2003 dołączył do ekipy AJ Auxerre i w tym samym roku został mistrzem Francji w kategorii U-16. Początkowo grał w drużynie rezerw.

Zawodowy kontrakt z drużyną Auxerre podpisał w roku 2004. W pierwszym zespole zadebiutował 14 sierpnia 2004 roku w wygranym 3:1 spotkaniu z Stade Rennes. W sezonie 2004/2005 zagrał jeszcze w czterech ligowych meczach. Jego zespół rozgrywki zakończył na ósmym miejscu w tabeli, zdobył jednak Puchar Kraju. Z tego powodu Auxerre awansowało do Pucharu UEFA. W sezonie 2004/2005 Francuski klub również uczestniczył w tych rozgrywkach, dotarł w nich do ćwierćfinału, a Diaby zagrał w dwóch spotkaniach. W lipcu 2005 roku Auxerre przegrało 1:4 w finale Superpucharu Francji z Olympique Lyon.

10 września 2005 roku w przegranym 3:1 meczu z Stade Rennes Diaby zdobył swoją pierwszą bramkę dla Auxerre. W sezonie 2005/2006wystąpił jeszcze w czterech ligowych spotkaniach^. Jego zespół rozgrywki zakończył na 6. miejscu w tabeli. Auxerre nie przeszło jednak pierwszej rundy Pucharu UEFA, przegrywając w niej z Lewskim Sofia. Diaby wystąpił w obydwu spotkaniach



12 stycznia 2006 Diaby przeszedł do Arsenalu za sumę 2 milionów funtów. Wcześniej podobno odrzucił ofertę rywali Arsenalu – Chelsea. Otrzymał koszulkę z numerem 2, którą poprzednio nosił Lee Dixon, który zakończył karierę w roku 2002.

W drużynie Arsenalu zadebiutował jako zmiennik 21 stycznia 2006 roku w przegranym 1:0 meczu z Evertonem. Następnie Diaby opuścił ławkę rezerwowych i 1 kwietnia w wygranym 5:0 pojedynku z Aston Villą zdobył swoją pierwszą bramkę dla klubu, kiedy to został wystawiony zamiast nowo przybyłego Emmanuela Adebayora. Miesiąc później, 1 maja w ligowym spotkaniu z Sunderlandemdoznał kontuzji kostki z przemieszczeniem w wyniku starcia z Danym Smithem. Musiał pauzować przez osiem miesięcy.

http://www.youtube.com/watch?v=iVOlyGvZVC8

Do składu powrócił 9 stycznia 2007 roku, kiedy to zmienił Theo Walcott'a w wygranym 6:3 spotkaniu z Liverpoolem w ćwierćfinale Pucharu Ligi.

25 lutego w przegranym 2:1 z Chelsea finale tych rozgrywek w Cardiff Diaby zderzył się przypadkowo z Johnem Terrym. Stopa Diaby'ego uderzyła z dużą siłą w lewą stronę szczęki Terry'ego, po czym padł on nieprzytomny na murawę na kilka minut. Kapitana Chelsea umieszczono w szpitalu ale zwolniono go jeszcze tego samego popołudnia, nie stwierdziwszy poważniejszych obrażeń.



Jego start w sezonie 2007/08 był błyskotliwy. Arsène Wenger ustawiał go na lewym skrzydle aby poprawił umiejętność gry lewą stopą, przegląd sytuacji i szybkość podejmowania decyzji, czego czasem brakowało mu gdy grał w środku pola. Rozpoczął mocnym uderzeniem w meczu z Derby County. W tym spotkaniu grał w miejscu kontuzjowanego Rosický'ego i zdobył bramkę z 25 metrów.

http://www.youtube.com/watch?v=-vdk7KZoSE4...feature=related




21 grudnia 2007 zdobył swoją pierwszą bramkę w Lidze Mistrzów w meczu ze Steauą Bukareszt, otwierając wynik spotkania. Mecz zakończył się zwycięstwem Arsenalu 2:1. 29 marca 2008 w meczu z Boltonem Wonderers otrzymał pierwszą czerwoną kartkę w karierze za faul na Grétaru Steinssonie.
W drugiej części sezonu podobno zainteresowany był nim Inter Mediolan i Juventus, jednak agent Diaby'ego zdementował te pogłoski.
8 kwietnia w spotkaniu z Liverpoolem zdobył swoją drugą bramkę w Lidze Mistrzów. Następnie doznał kontuzji.



Po odejściu Flaminiego do AC Milan, Diaby rywalizował z Denílsonem i Alexandrem Songiem o miejsce w środku pomocy wraz z Fàbregasem, jednak na początku sezonu doznał kontuzji.

Od czasu jego powrotu do pierwszej drużyny, Diaby wypracował akcję, z której Theo Walcott zdobył bramkę w wygranym 3:1 meczu z Evertonem, kiedy to wszedł jako rezerwowy na 6 minut przed zakończeniem spotkania. 21 października w wygranym 5:2 grupowym spotkaniu Ligi Mistrzów z Fenerbahçe strzelił w 22. minucie swoją trzecią bramkę w tych rozgrywkach, a także został wybrany najlepszym piłkarzem pojedynku.

http://www.youtube.com/watch?v=LlB0-K6PLgY...feature=related



Diaby zaliczył 14 występów w reprezentacji Francji U-19 i był jej kapitanem podczas Mistrzostw Europy 2005, na których jego kraj odniósł zwycięstwo. W lutym 2006 roku zadebiutował w kadrze U-21, w której wystąpił jeden raz.

Z powodu złamania kostki z przemieszczeniem Diaby opuścił finał Ligi Mistrzów 2005/06 z FC Barceloną i Mistrzostwa Europy U-21, w których oczekiwano, że zagra.

15 marca 2007 został powołany do seniorskiej kadry Francji na jej nadchodzące mecze. 24 marca zadebiutował w kadrze A, kiedy to zmienił Florenta Maloudę w meczu eliminacji do Euro 2008 z Litwą. Drugi raz w reprezentacji Diaby wystąpił w wygranym 1:0 meczu z Austrią. Grał tam przez 57 minut.

Luca Toni

(ur. 26 maja 1977 w Pavullo nel Frignano) – włoski piłkarz grający na pozycji napastnika. Jest mistrzem świata w piłce nożnej z MŚ 2006 rozgrywanych w Niemczech.


Swoją karierę rozpoczynał w Modena FC. W 1996 przeszedł do Empoli FC. Nie grał tam jednak długo, zdążył wystąpić tylko w trzech spotkaniach. Postanowił przejść do U.S. Fiorenzuola 1922. Występował tam jeden sezon, strzelając tylko dwa gole w 26 meczach. Działacze klubu postanowili rozstać się z nim sprzedając go do Lodigiani. Następnym klubem w jego karierze był Treviso FC występujący w Serie B. Tam także występował tylko sezon, gdy otrzymał propozycję z Serie A. Przeszedł do Vicenza Calcio. Następnie otrzymał ofertę od występującego w Serie B US Palermo. Głównie dzięki niemu klub awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej. Grając w wielu spotkaniach strzelił 50 bramek. Po dwóch sezonach występów opuścił Sycylię i przeszedł do Fiorentiny. Stał się szybko ulubieńcem kibiców; w 67 spotkaniach strzelił aż 47 bramek.



Podczas letniego okienka transferowego w 2007 roku został sprzedany do Bayernu Monachium. W debiutanckim sezonie został królem strzelców Bundesligi oraz razem z Pawiełem Pogriebniakiem królem strzelców Pucharu UEFA, zdobywając 10 goli. W sezonie 2009/2010 trener Bayernu – Louis van Gaal przesunął Toniego do drużyny rezerw.

W styczniu 2010 roku został wypożyczony na pół roku do AS Romy. 17 stycznia strzelił dwie bramki w meczu na własnym boisku z Genoą, w którym Roma pokonała przyjezdnych 3:0.

16 czerwca 2010 roku gazeta Bild podała informację, jakoby kontrakt Włocha z Bayernem Monachium został rozwiązany. Ta informacja została potwierdzona tego samego dnia na oficjalnej stronie Bayernu - fcbayern.t-com.de



Po rozwiązaniu kontraktu z Bayernem Luca podpisał kontrakt z Genoa CFC. W styczniu 2011 roku przeszedł do Juventusu, obecny klub Al- Nasr.

http://www.youtube.com/watch?v=aiB_HAVhf80
http://www.youtube.com/watch?v=DpunJHZLsjM...feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=DDX-22jAg68...;feature=fvwrel


Dobra forma Toniego prezentowana w Palermo zaowocowała powołaniem do reprezentacji Włoch. Zadebiutował w niej 18 sierpnia 2004 w przegranym 0:2 towarzyskim meczu z Islandią. 7 września 2005 Toni strzelił hat-tricka w zwycięskim 4:1 meczu przeciwko Białorusi. Rok później piłkarz zdobył z drużyną narodową mistrzostwo świata. Kolejnymi turniejami w karierze reprezentacyjnej Toniego było Euro 2008 i Puchar Konfederacji 2009.Mimo dobrej gry w AS Romie, Luca Toni nie został powołany na Mundial 2010 w RPA.

Miloš Krasić

ur. 1 listopada 1984 w Kosowskiej Mitrowicy Jugosławia)

– serbski prawoskrzydłowy występujący w tureckim Fenerbahçe SK Mierzy 185 cm wzrostu, waży 70 kg.


Kariera klubowa
Krasić pochodzi z Kosowa. Jest wychowankiem klubu Rudar Kosovska Mitrovica, gdzie występował przez rok. Następnie w 1999 roku w wieku 14 lat przeniósł się do Vojvodiny z miasta Nowy Sad i w jego barwach zadebiutował w ekstraklasie Serbii. Tam spędził 4,5 roku. Nie odniósł większych sukcesów, ale był kapitanem zespołu.



W styczniu 2004 roku za 2,25 miliona euro Krasić przeszedł do rosyjskiego CSKA Moskwa. Już w tym samym roku wywalczył wicemistrzostwo Rosji, a w sezonie 2004/2005 wystąpił w 3 meczach Pucharu UEFA, które CSKA zdobyło po zwycięstwie 3:1 w finale nad Sportingiem Lizbona. W 2005 i 2006 roku wywalczył dublet: mistrzostwo i Puchar Rosji. W 2008 roku został wicemistrzem Rosji oraz ponownie zdobył krajowy puchar. 19 sierpnia 2010 roku przeszedł do Juventusu za kwotę 15 mln euro. W Serie A zadebiutował 29 sierpnia w przegranym 0:1 wyjazdowym meczu z Bari.

2 sierpnia 2012 roku podpisał kontrakt z tureckim Fenerbahçe



Kariera reprezentacyjna

W 2004 roku Krasić wystąpił wraz z olimpijską reprezentacją Serbii i Czarnogóry na Igrzyskach Olimpijskich w Atenach. Z kadrą U-21 występował także na ME U-21 w 2004 (wicemistrzostwo Europy), ME U-21 w 2006 (półfinał) oraz ME U-21 w 2007 (wicemistrzostwo).





W reprezentacji Serbii zadebiutował 24 marca 2007 w przegranym 1:2 meczu z Kazachstanem, rozegranym w ramach eliminacji do Euro 2008. Od czasu debiutu stał się podstawowym zawodnikiem kadry narodowej





http://www.youtube.com/watch?v=KhEqNYptsos

José Enrique
Data i miejsce urodzenia: 23 stycznia 1986 Walencja,Hiszpania
Pseudonim el Toro
Pozycja lewy obrońca
Wzrost184 cm


Enrique urodził się w Walencji. Swoją karierę piłkarską zaczynał w miejscowym Levante.

Szybko przeszedł jednak do miejscowego rywala, Valencii.

Valencia wypożyczyła go na jeden sezon do Celty Vigo.

Po sezonie spędzonym w ekipie Celtinas podpisał kontrakt z Villarreal.

Po zakończeniu sezonu 2006/2007 przeszedł do angielskiego Newcastle United, podpisując z tym klubem pięcioletni kontrakt. Wartość transferu wyniosła 6,3 mln funtów. Enrique w drużynie Newcastle zadebiutował 29 sierpnia 2007 roku w wygranym 2-0 spotkaniu z Barnsley. Zagrał wtedy pełne 90 minut. Debiutanckie spotkanie w Premier League zaliczył 23 września 2007 roku. Jego drużyna grała wówczas z West Ham United. W drużynie Srok zaliczył ponad 100 ligowych występów, strzelając przy tym jedną bramkę. Występował tam z numerem 3 na koszulce. W sezonie 2008/2009 spadł z Newcastle United do Championship.


12 sierpnia 2011 roku przeniósł się do Liverpoolu F.C., podpisując z tym klubem pięcioletni kontrakt. Wartość transferu wyniosła 5,5 mln funtów. Otrzymał koszulkę z numerem 3, czyli tym samym, z jakim występował w Newcastle.


W sezonie 2011/2012 Enrique zdobył z drużyną klubową Puchar Ligi Angielskiej

José Enrique zaliczył trzy spotkania w reprezentacji Hiszpanii U-21, w której zadebiutował 5 czerwca 2007 roku w spotkaniu z młodzieżową ekipą Gruzji. Wcześniej Enrique zaliczył cztery występy w kadrze U-20 oraz dwa występy w kadrze U-16.

[b]Nicolas
Anelka

Nicolas Sebastien Anelka urodził się 14
marca 1979 roku w Wersalu. Rodzice piłkarza pochodzą z Martyniki. Jego brat,
Claude, jest jego agentem, zaś żona Anelki, Barbara Tausia jest tancerką
włoskiej grupy Eu4ya.


Paris
Saint-Germain

http://www.youtube.com/watch?v=BHjBOqQ0t7I...feature=related
Anelka rozpoczynał swoją karierę w Paris
Saint-Germain. W sezonie 1995/1996 wystąpił w dwóch ligowych meczach, zaś w
następnym w ośmiu i zdobył jednego gola.



Arsenal F.C.

http://www.youtube.com/watch?v=dGozBB1UfFk


22 lutego 1997 roku – trzy tygodnie przed swoimi
osiemnastymi urodzinami – Anelka przeszedł za 0,5 miliona funtów do Arsenalu.
Swój debiut w Premier League zaliczył 5 kwietnia, kiedy to zagrał w wygranym 3:0
meczu z lokalnym rywalem – Chelsea. W następnym sezonie Francuz stał się
podstawowym graczem Kanonierów (także z powodu kontuzji Iana Wrighta) i
wraz z kolegami z zespołu został mistrzem kraju oraz wygrał Puchar Anglii (w
finale strzelił jednego gola). Sezon 1998/1999 Anelka rozpoczął od wygranego
meczu z Manchesterem United o Tarczę Wspólnoty w którym strzelił jednego gola.
Ostatecznie Arsenal zajął drugie miejsce w Premier League, a udział w
rozgrywkach Ligi Mistrzów zakończył na fazie grupowej.


Po zakończeniu sezonu 1998/1999 Francuz zażądał od
działaczy Kanonierów wyższej pensji. Dodatkowo pojawiły się plotki o tym,
że starsi bracia Anelki kierują jego karierą, co spowodowało konflikty z
zarządem i wymusiło odejście Francuza do innego
klubu.





Real Madryt


Latem 1999 roku Anelka przeszedł za 22,3 miliony
funtów do Realu Madryt. Forma Francuza nie była już tak dobra jak w Arsenalu. W
półfinale Ligi Mistrzów Anelka strzelił dwa gole które zapewniły Realowi awans
do finału, w którym Królewscy pokonali Valencię 3:0 (Anelka grał do 79.
minuty). Łącznie w barwach Realu piłkarz wystąpił w 28 meczach w których zdobył
cztery
bramki.






Powrót do Paris Saint-Germain, wypożyczenie do Liverpoolu i Manchester City
Latem 2000 roku Anelka ponownie podpisał kontrakt z
Paris Saint-Germain. Suma transferu opiewała na 20 milionów funtów. W grudniu
2001 roku Anelka został wypożyczony do Liverpoolu. W The Reds nie
potrafił wywalczyć sobie miejsca w podstawowym składzie i menedżer Gerard
Houllier nie zdecydował się na przedłużenie kontraktu po zakończeniu sezonu
2001/2002, którym Francuz wywalczył z klubem Puchar Intertoto. Po powrocie do
Paryża, Anelka po kilku dniach został sprzedany do innego angielskiego klubu –
Manchesteru City. W The Citizens Francuz szybko stał się gwiazdą. Zdobył
zaufanie trenera i wywalczył sobie miejsce w podstawowym składzie zespołu. Wraz
z kolegami z drużyny nie osiągnął jednak większych sukcesów. Dla Manchesteru
piłkarz rozegrał 103 mecze w których zdobył 46
goli.



Fenerbahce
S.K.


W styczniu 2005 roku Anelka przeszedł za siedem
milionów funtów do Fenerbahce Stambuł. Francuz pomógł swojemu klubowi zdobyć
mistrzostwo Turcji w sezonie 2004/05. Latem pojawiły się spekulacje na temat
tego, że Anelka powróci do Premier League, aby reprezentować Newcastle United.
Ostatecznie transfer nie doszedł do skutku, a Anelka pozostał w Fenerbahce i w
sezonie 2005/06 grał z tym klubem w fazie grupowej Ligi
Mistrzów.


W trakcie zimowego okienka transferowego 2006, Harry
Redknapp, ówczesny manager Portsmouth FC był skłonny zapłacić 8,2 miliona funtów
za wypożyczenie francuskiego snajpera na Fratton Park, jednak działacze
tureckiej drużyny, nie zgodzili się na transfer.



Bolton Wanderers


25 sierpnia 2006 roku Bolton Wanderers podpisał z
Anelką czteroletni kontrakt. Suma transferu opiewała na osiem milionów funtów.
Francuz zadebiutował w The Trotters 9 września w ligowym meczu z
Watfordem. Pierwszego gola strzelił dziesięć dni później – 19 września w
wygranym 3:1 spotkaniu Pucharu Ligi Angielskiej z Walsall FC. Ostatecznie sezon
2006/2007 Anelka wraz ze swoim klubem zakończył na 6. miejscu w tabeli, a w 35.
meczach strzelił jedenaście goli. W styczniu 2007 roku pojawiła się informacja
jakoby Anelka miał powrócić do swojego byłego klubu – Arsenalu. Ostatecznie
Francuz pozostał w Boltonie i 30 sierpnia przedłużył swój kontrakt o kolejne
cztery
lata.





Chelsea F.C.


http://www.youtube.com/watch?v=YO8-fBKQ8Eg...mp;feature=plcp



11 stycznia 2008 roku Anelka przeszedł do Chelsea za
15 milionów funtów. Francuz w The Blues zadebiutował już następnego dnia
w meczu z Tottenhamem Hotspur. Dwa tygodnie później strzelił swojego pierwszego
gola dla londyńskiej drużyny w spotkaniu Pucharu Anglii z Wigan Athletic, zaś
pierwsze ligowe trafienie zaliczył 2 lutego w meczu przeciwko Portsmouth. W
finale Ligi Mistrzów 2007/2008 strzał Anelki w siódmej kolejce serii rzutów
karnych obronił Edwin van der Sar, co spowodowało, że Champions League wygrały
Czerwone Diabły.


Sezon 2008/2009 Anelka rozpoczął od ligowego meczu z
Portsmouth i od razu w tym spotkaniu wpisał się na listę strzelców. 1 listopada
2008 roku Francuz strzelił swojego pierwszego hat-tricka w barwach The
Blues, kiedy to trzykrotnie pokonał bramkarza Sunderlandu – Mártona Fülöpa.
Ten wyczyn powtórzył jeszcze raz, 14 lutego 2009 roku w spotkaniu rozegranym w
ramach Pucharu Anglii z Watfordem. 14 grudnia 2008 roku Hulk w
zremisowanym 1:1 meczu z West Ham United strzelił swoją setną bramkę w lidze
angielskiej. Anelka wraz z Chelsea dotarł do półfinału Ligi Mistrzów, w którym
londyńczycy zostali wyeliminowani przez FC Barcelonę. Ostatecznie Francuz sezon
2008/2009 zakończył z 19. ligowymi trafieniami, co dało mu tytuł króla strzelców
Premier League. 30 maja Anelka wystąpił w wygranym 2:1 przez Chelsea finale
Puchar Anglii z
Evertonem.




Shanghai Shenhua


12 grudnia 2011 roku Anelka podpisał kontrakt z
chińskim klubem Shanghai Shenhua. Francuski piłkarz przeszedł do nowego zespołu
w styczniu
2012



http://www.youtube.com/watch?v=4pqaXsbG88M...feature=related

Kariera
reprezentacyjna


Anelka swoją reprezentacyjną karierę zaczynał grając w
kadrach młodzieżowych. Z zespołem U-20 wystąpił na Młodzieżowych Mistrzostwach
Świataw 1997 roku, w których Francuzi dotarli do ćwierćfinału imprezy, gdzie
ulegli po serii rzutów karnych Urugwajowi. Pierwszy mecz w dorosłej kadrze
Anelka rozegrał 22 kwietnia 1998 roku, kiedy to wystąpił w zremisowanym
spotkaniu ze Szwecją. Pierwszego gola strzelił ponad pięć miesięcy później – 10
października – w meczu z Rosją, rozegranym w ramach kwalifikacji do EURO 2000.
Reprezentacja Francji awansowała na ten turniej i wraz z Anelką w składzie
została Mistrzem Europy. Piłkarz wystąpił również w wygranym przez
Trójkolorowych Pucharze konfederacji 2001, w którym strzelił jednego
gola. Pomimo obiecującego startu w kadrze, Anelka stracił miejsce w zespole w
latach 2002-2005, głownie przez częste zmiany klubów i słabą dyspozycję
strzelecką.


Dzięki dobrej postawie w Boltonie Wanderers i Chelsea,
Anelka został powołany na Mistrzostwa Europy rozgrywane w Austrii i Szwajcarii.
W pierwszym meczu z reprezentacją Rumunii Francuz wyszedł w podstawowym składzie
i grał do 72. minuty. W następnych dwóch spotkaniach (z Holandią i Włochami)
Hulk pojawiał się na boisku w drugich połowach. Ostatecznie Francuzi
zajęli czwarte miejsce w grupie i pożegnali się z turniejem.


14 listopada 2009 roku Anelka zdobył jedynego gola w
barażowym spotkaniu z reprezentacją Irlandii w ramach kwalifikacji Mistrzostwa
Świata, czym w dużym stopniu przyczynił się do awansu swojego kraju na
Mundial.


Podczas mistrzostw świata w RPA wg L'Equipe Nicolas
Anelka miał obrazić trenera Raymonda Domenecha w przerwie meczu z Meksykiem, za
co został wyrzucony z kadry reprezentacji Francji przez federację francuską,
która po mistrzostwach podjęła decyzję o zawieszeniu Anelki na 18 meczów
reprezentacji.

[/b]

Ireneusz Jeleń



Ireneusz Jeleń (ur. 9 kwietnia 1981 w Cieszynie) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Jest wychowankiem Piasta Cieszyn, później występował w Beskidzie Skoczów, a w 2002 roku przeszedł do Wisły Płock. Jako gracz tego zespołu zadebiutował w polskiej ekstraklasie. Przez pięć lat występował we francuskim zespole AJ Auxerre, a następnie przez rok w Lille OSC. Obecnie jest zawodnikiem Podbeskidzia Bielsko-Biała.

Kariera klubowa<h3 class="modifiedSectionTitle"> Piast Cieszyn i Beskid Skoczów</h3>Jeleń urodził się w Cieszynie i w wieku 10 lat rozpoczął treningi w tamtejszym klubie Piast Cieszyn. W 1999 roku został królem strzelców Międzynarodowego Turnieju Juniorów Starszych. W sezonie 1999/2000 występował już w drużynie seniorów Piasta, dla której zdobył 24 bramki w rozgrywkach V ligi. W sezonie 2000/2001 grał w IV lidze, a w spotkaniu z Peberowem Krzanowie (5:1) strzelił 4 gole. W 2000 roku przebywał na testach w Górniku Zabrze, po tym jak został zauważony przez trenera Górnika Mieczysława Broniszewskiego w sparingu tego klubu z Piastem (zdobył w nim dwa gole). Ostatecznie pozostał jednak w zespole z Cieszyna. W Piaście grał do końca roku 2000. Będąc piłkarzem Piasta pracował jako "mrówka" graniczna, przemycając alkohol i papierosy z Czech.

Wiosną 2001 roku Jeleń przeszedł do Beskidu Skoczów, grającego wówczas w czwartej lidze. W barwach nowego zespołu zadebiutował 24 marca 2001 i zdobył gola w wygranym 2:0 meczu z Odrą II Wodzisław. W sezonie 2001/2002 nadal był zawodnikiem Beskidu i strzelił dla niego 16 bramek przyczyniając się do utrzymania klubu w lidze.Wisła Płock

Latem 2002 roku Jeleń przebywał na testach w Podbeskidziu Bielsko-Biała i był bliski przejścia do tego klubu podpisując nawet przedwstępny kontrakt. Beskid grał jednak sparing z Wisłą Płock. Trenerem Wisły był wówczas Mieczysław Broniszewski, który zainteresował się napastnikiem Beskidu. Po perturbacjach związanych z umową z Podbeskidziem zawodnik ostatecznie przeszedł do płockiego zespołu. 24 sierpnia 2002 roku zadebiutował w pierwszej lidze polskiej w wygranym 3:2 domowym spotkaniu z Widzewem Łódź. 31 sierpnia 2002 roku cieszynianin strzelił swojego pierwszego gola w ekstraklasie, w zremisowanym 2:2 wyjazdowym meczu z Lechem Poznań. Od tego czasu stał się podstawowym zawodnikiem zespołu i w pierwszym składzie Wisły grał także pod wodzą nowego trenera, Mirosława Jabłońskiego. W sezonie 2002/2003 występował w ataku Wisły z Jarosławem Maćkiewiczemoraz z Litwinem Gražvydasem Mikulėnasem i został najskuteczniejszym graczem zespołu z 8 golami. Z płocką Wisłą dotarł też do finału Pucharu Polski. W pierwszym meczu z Wisłą Kraków (1:0) zdobył gola, jednak to zespół z Krakowa zdobył puchar zwyciężając w rewanżu 3:0^[.

28 sierpnia 2003 roku Jeleń zadebiutował w europejskich pucharach. Zdobył wówczas 2 gole w zremisowanym 2:2 meczu Pucharu UEFA z łotewskim FK Ventspils, które dzięki większej ilości bramek zdobytych na wyjeździe awansowało do dalszej rundy. W ekstraklasie Jeleń wykazywał się wysoką skutecznością i strzelił 18 goli stając się drugim najlepszym strzelcem ligi po Macieju Żurawskim z Wisły Kraków (20 goli).

W sezonie 2004/2005 Jeleń strzelił 12 bramek w lidze, a 11 września 2004 w meczu z Polonią Warszawa (4:1) zdobył pierwszego hat-tricka w ekstraklasie. Zespół Wisły, dzięki zajęciu 4. miejsca w lidze, zakwalifikował się do Pucharu UEFA 2005/2006. Z pucharu tego Wisła odpadła już po pierwszej rundzie eliminacyjnej po dwumeczu z Grasshoppers Zurych (0:1, 3:2). W pierwszym spotkaniu tych zespołów w Zurychu Jeleń nie wykorzystał rzutu karnego - jego strzał obronił bramkarz Grasshoppers Fabio Coltorti. W rozgrywkach ligowych sezonu 2005/2006 Polak strzelił 7 bramek. W finałowym dwumeczu Pucharu Polski z Zagłębiem Lubin (3:2, 3:1) zdobył dwa gole, a Wisła po raz pierwszy w swojej historii wygrała te rozgrywki. Sezon 2005/2006 był ostatnim dla Jelenia w barwach Wisły. Przez cztery lata rozegrał w niej 100 ligowych meczów, w których strzelił 45 goli.



AJ Auxerre

Latem 2006 roku Jeleń został zawodnikiem francuskiego AJ Auxerre. Kwota odstępnego za transfer definitywny do innego klubu wynosiła 900 tysięcy euro i taką też kwotę Auxerre zapłacił Wiśle Płock. W klubie prowadzonym przez trenera Jacques'a Santiniego zadebiutował 5 sierpnia 2006 w zremisowanym 1:1 domowym meczu z Valenciennes FC. Początek w Ligue 1 nie był dla Jelenia udany i zarówno w 2., jak i 3. kolejce ligowej był rezerwowym. Jednak 9 września 2006 strzelił pierwszego gola w lidze francuskiej w wygranym 2:1 meczu z AS Monaco. Z Auxerre wystąpił w rozgrywkach Pucharu UEFA i dotarł z tym klubem do fazy grupowej. W Pucharze UEFA strzelił łącznie 5 goli: jedną z OFK Beograd (2:1), trzy w dwumeczu z Dinamem Zagrzeb (2:1 i 3:1) oraz jedną z Rangers F.C. (2:2). W Auxerre występował najczęściej jako prawoskrzydłowy, ale grywał również na pozycji napastnika (w ataku najczęściej występował z Danielem Niculae). W sezonie 2006/2007 Jeleń strzelił 10 goli w lidze i został najlepszym strzelcem swojego zespołu.
http://www.youtube.com/watch?v=i1YU7HsqhpY

http://www.youtube.com/watch?v=i6aDG9P7bsU...feature=related


W sezonie 2007/2008 Jeleń nie był tak skuteczny jak w poprzednich rozgrywkach. W pierwszych 10 kolejkach ligowych bywał rezerwowym i funkcję tę pełnił także w październikowym spotkaniu z FC Lorient (5:3), w którym wszedł na boisko w 71. minucie i między 72. i 90. minutą strzelił 3 gole dla Auxerre. Od lutego 2008 do końca sezonu był rezerwowym (dla Niculae i Dennisa Oliecha), a trener Fernandez zarzucił mu nadwagę. Od listopada 2007 Jeleń zdobył dwa gole - z Le Mans UC 72 (3:0) i Valenciennes (2:0).

Po zakończonym sezonie Jeleń przeszedł bezinwazyjny zabieg pleców. W przedsezonowych sparingach zdobył 3 bramki, a sezon 2008/2009 rozpoczął od strzelenia gola w meczu z FCNantes (1:0). Kolejne bramki zdobył w meczach z Lorient (2:0) i Le Havre AC (3:0), jednak w 10. kolejce ligowej w spotkaniu z Olympique Lyon (0:0) doznał kontuzji barku, która wykluczyła go z gry do końca stycznia 2009. W drugim meczu po powrocie po kontuzji Jeleń strzelił bramkę w wygranym 2:0 meczu z AS Nancy. Następnie zdobywał gole w kolejnych meczach: z Lille OSC (2:0), Toulouse FC (1:1), Olympique Lyon (2:0), Le Mans (2:0), dwa z SM Caen (2:1) i dwa z Grenoble Foot 38 (2:0). 14 maja 2009 przedłużył kontrakt z Auxerre do 2011 roku Po meczu z Paris Saint-Germain w Paryżu (2:1), w którym strzelił dwie bramki, francuska prasa określiła go "bohaterem, który zatopił Paryż". W 37. kolejce w meczu z AS Saint-Étienne (1:0) zdobył 14. gola w sezonie. 23 maja 2009 został uznany Piłkarzem Sezonu w Auxerre w głosowaniu kibiców.

W czerwcu 2009r przeszedł w Warszawie zabieg termolezji, czyli zwalczania bólu kręgosłupa prądem. Natomiast w lipcu operację pachwiny, która wykluczyła go z występów w czterech pierwszych meczach sezonu 2009/2010. Auxerre pod jego nieobecnością zdobyło zaledwie jeden punkt i zajmowało przedostatnie miejsce w tabeli. Jeleń powrócił do składu w piątej kolejce Ligue 1 w meczu przeciw OGC Nice. Było to pierwsze zwycięskie spotkanie Auxerre w tym sezonie. W meczu siódmej kolejki, przeciw Grenoble Foot 38 za faul na Davidzie Jemmalim Ireneusz Jeleń ujrzał czerwoną kartkę. Była to pierwsza czerwona kartka w karierze polskiego napastnika. Pierwszą i drugą bramkę w sezonie Jeleń strzelił w dziesiątej kolejce przeciw Lille OSC (3:2). W kolejnym spotkaniu, z Montpellier HSC (2:1) strzelił obie zwycięskie bramki. W następnym spotkaniu zwyciężonym przez Auxerre przeciw AS Monaco, Jeleń nie zdobył gola. Dzięki temu zwycięstwu AJA awansowało na pozycję lidera w tabeli. Było to siódme z kolei zwycięskie spotkanie Auxerre. Tym samym została podtrzymana seria nie przegranych meczów przez Auxerre w których występował Ireneusz Jeleń. W listopadzie postawa Jelenia a także jego znaczenie dla drużyny zostały docenione i uzyskał on nagrodę piłkarza października Ligue 1. W kolejnym spotkaniu przeciw PSG, Jeleń nie wystąpił z powodu kontuzji uda, której doznał na treningu. Była to pierwsza porażka Auxerre po serii siedmiu kolejnym wygranych. Auxerre tym samym straciło pozycję lidera w tabeli Ligue1. W kolejnym spotkaniu przeciw AS Nancy Polak także nie zagrał, a Auxerre przegrało ten mecz. Napastnik reprezentacji Polski powrócił do gry w 17 kolejce, przeciw FC Lorient. AJA zremisowało to spotkanie. W następnym meczu (Toulouse) również padł remis. W ostatnich dwóch kolejkach rundy jesiennej Jeleń nie zagrał. W pierwszym meczu rundy wiosennej przeciw zespołowi z Boulogne, Jeleń zagrał 45 minut. Zespół Polaka bezbramkowo zremisował to spotkanie. W następnym meczu, przeciw OGC Nice Ireneusz Jeleń zdobył bramkę, która dała zwycięstwo jego drużynie. Był to piąty gol w sezonie zdobyty przez napastnika reprezentacji Polski. W meczu 1/16 Pucharu Francji, przeciw CS Sedan Polak strzelił bramkę w dogrywce i dał awans swojej drużynie do kolejnej rundy tych rozgrywek. W kolejnych dwóch spotkaniach ligowych, Jeleń wystąpił w pełnym wymiarze czasowym, jednakże nie zdobył w nich gola. Spotkanie przeciw Grenoble Foot 38 było pierwszym przegranym meczem AJ Auxerre w całym sezonie, w którym wystąpił Ireneusz Jeleń. Passa ta sięgnęła czternastu ligowych spotkań. W meczu 1/8 Pucharu Francji, w którym AJA zmierzyło się z drużyną z Plabennec, Polak zdobył Hat-tricka. Po kolejnym meczu w ramach 24 kolejki Ligue 1 przeciw zespołowi Rennes, w którym strzelił bramkę, Polak musiał przejść serię zastrzyków z powodu kontuzji która go nieprzerwanie trapiła. Po powrocie do gry, Jeleń strzelił gola w meczu z Valenciennes FC. Dzięki temu trafieniu Polak trafił do dziesiątki najlepszych strzelców Auxerre w historii ligowych występów tej drużyny.


http://www.youtube.com/watch?v=e6m9Sj6wtAM...;feature=relmfu


<h3 class="modifiedSectionTitle">

Lille OSC</h3>30 sierpnia 2011 roku podpisał kontrakt z mistrzem Francji – Lille OSC. W nowym klubie zadebiutował 17 września 2011 w zremisowanym 2:2 spotkaniu z FC Sochaux-Montbéliard. Polski napastnik zmienił wówczas Edena Hazarda. Pierwszego gola dla Les Dogues zdobył w meczu ze swoim byłym klubem - AJ Auxerre. W styczniu 2012 odrzucił ofertę przejścia do Stade Brestois, skąd LOSC sprowadziło innego napastnika, Nolana Roux.





<h3 class="modifiedSectionTitle"> Podbeskidzie Bielsko-Biała</h3>Po odejściu z Lille Jeleń długo nie potrafił znaleźć nowego klubu. Ostatecznie 19.10.2012 r. podpisał obowiązującą do końca sezonu 2012/2013 umowę z występującym w T-Mobile Ekstraklasie Podbeskidziem Bielsko-Biała.




Kariera reprezentacyjna

W latach 2002-2003 Jeleń rozegrał 6 spotkań w reprezentacji Polski U-21 (debiut: 19 listopada 2002 w wygranym 1:0 meczu z Danią), jednak nie zdołał awansować z nią na Igrzyska Olimpijskie w Atenach. W reprezentacji Polski seniorów zadebiutował za kadencji selekcjonera Pawła Janasa, 11 grudnia 2003 roku w wygranym 4:1 towarzyskim spotkaniu z Maltą. W swoim drugim spotkaniu w kadrze narodowej, rozegranym 3 dni późnie z Litwą(3:1), strzelił swojego pierwszego gola w reprezentacji. Za kadencji Janasa do 2006 roku występował jedynie w meczach towarzyskich.

<h3 class="modifiedSectionTitle"> MŚ 2006</h3>Jeleń nie wystąpił w żadnym spotkaniu reprezentacji w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Niemczech, ale 15 maja 2006 roku został powołany przez trenera Janasa do 23-osobowej kadry na ten Mundial. 30 maja w towarzyskim meczu, rozegranym w ramach okresu przygotowawczego na mistrzostwa, zdobył gola w pojedynku z Kolumbią. Na Mundialu rozegrał trzy spotkania z Ekwadorem(0:2) jako rezerwowy i z Niemcami (0:1) oraz z Kostaryką (2:1) jako gracz podstawowego składu. W meczach tych pełnił rolę prawoskrzydłowego. Reprezentacja Polski zajęła 3. miejsce w swojej grupie i odpadła z mistrzostw świata.

<h3 class="modifiedSectionTitle"> Kadencja Leo Beenhakkera</h3>Po Mundialu w Niemczech selekcjonerem reprezentacji Polski został Leo Beenhakker. Jeleń wystąpił w sparingu z Danią (0:2), a potem także w czterech spotkaniach reprezentacji w eliminacjach do Euro 2008: z Finlandią (1:3), z Serbią (1:1), Azerbejdżanem(5:0) oraz z Armenią (1:0). Następnie były gracz Wisły Płock wypadł z kadry na półtora roku i nie pojechał na Euro 2008. 8 sierpnia 2008 Beenhakker ponownie powołał go do kadry narodowej na towarzyskie spotkanie z Ukrainą. Jeleń wystąpił w tym meczu, ale ponownie przestał być powoływany przez holenderskiego szkoleniowca aż do marca 2009 roku z powodu kontuzji barku. 13 marca 2009 Beenhakker ogłosił kadrę na mecze eliminacji do Mistrzostw Świata w RPA, w której znalazł się Jeleń. Piłkarz wystąpił w przegranym 2:3 meczu w Belfaście z Irlandią Północną, a także wygranym 10:0 w Kielcach z San Marino. W obu tych spotkaniach zdobył po jednym golu.

Ireneusz Jeleń zagrał w dwóch ostatnich spotkaniach eliminacji do Mistrzostw Świata 2010 z Czechami i Słowacją, pod wodzą tymczasowego selekcjonera reprezentacji - Stefana Majewskiego. W żadnym z nich nie strzelił gola.

<h3 class="modifiedSectionTitle"> Kadencja Franciszka Smudy</h3>Po eliminacjach do Mistrzostw Świata 2010 trenerem reprezentacji został Franciszek Smuda. W debiucie nowego selekcjonera przeciw reprezentacji Rumunii Jeleń rozegrał cały mecz. Pierwszego gola pod wodzą nowego selekcjonera zdobył w meczu z Ukrainą.