Powstanie klubu:


Klub formalnie istnieje od 1900 roku, ale w rzeczywistości funkcjonuje od 1895 roku, kiedy występował pod szyldem Thames Ironworks F.C., który powstał na pozostałościach zbankrutowanego klubu Old Castle Swifts F.C. (założonego w 1892r.)Thames Ironworks F.C. początkowa występował w "London League" (I miejsce w sezonie 1897/98), po czym dołączył do rozgrywek w Southern League (Dywizja II , I miejsce w lidze w sezonie1898/99) oraz Western League (zwycięstwo w lidze w sezonie 1907/08). Od 1919r. West Ham występuje w ogólnokrajowej Football Leauge. Początkowo "United" przystąpił do rozgrywek w Division Two, ale już po czterech latach świętował swój pierwszy awans do Division One. W ponad 115 letniej historii klubu najniższym szczeblem rozgrywek na jakim występował zespół ze wschodniego Londynu była Division Two (dzisiaj znana jako Championship). W swoim dorobku West Ham United zapisał 3 zwycięstwa w rozgrywkach FA Cup : w 1964, 1975 i 1980. Natomiast w 1923 i 2006 "United" dotarł do finału tych rozgrywek. Jednak wówczas lepsi okazali się Bolton Wanderers i Liverpool FC. W 1965 West Ham zwyciężył w już nie istniejących rozgrywkach Puchar Zdobywców Pucharów. W tym samym Pucharze w 1975 roku "The Hammers" ulegli w finale Anderlechtowi Bruksela 4-2. W 1999 roku podopieczni Harry'ego Redknappa zanotowali zwycięstwo w mało prestiżowych rozgrywkach Intertoto. West Ham był również pierwszym triumfatorem w "War Cup" w 1940 roku. Najlepszy wynik w rozgrywkach ligowych, klub zanotował w 1986 roku zajmując 3 miejsce w lidze. West Ham, był również dwukrotnym finalistą Pucharu Ligii (1966 i 1981), a w 1964 roku klub dopisał do swojego dorobku "Tarczę Wspólnoty? W 1965 roku, BBC przyznało nagrodę West Ham'owi "BBC Sports Personality of the Year Team Award", odznaczenie za zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharu.Thames Ironworks, a tym samym West Ham United, powszechnie uważa się, że powstał na pozostałościach upadającego klubu Castle Swifts F.C. w 1895 roku. Old Castle Swifts powstał w 1892r. na wniosek pracodawcy Donald'a Currie (właściciela firmy Castle Shipping Line). Pierwsze swoje spotkania, klub rozgrywał na przeciwko dzisiejszego posterunku policji w dzielnicy West Ham. Klub był pierwszą profesjonalną drużyną w Essex, składająca się w głównej mierze ze szkockich pracowników, którzy po za swoja stałą pensją, otrzymywali dodatkowe premie za występy w drużynie.W sezonie 1892/93 zespół sięgnął po West Ham Charity Cup, pokonując w finale Barking Woodville."Po meczu tłum kibiców zbiegł się wokół trybuny, gdzie Burmistrz wręczył srebrny puchar, kapitanowi Castle Swifts. Niestety piłkarzom nie zostały wręczone pamiątkowe medale, gdyż zleceniobiorca nie zdążył wykonać medali w terminie. Jednak Comeford z Komitetu Pucharu, oznajmił, że medale zostaną wręczone piłkarzom jak najszybciej będzie to tylko możliwe.

Hymn:


Piosenka ta została napisana i skomponowana w około 1919 roku w Stanach Zjednoczonych przez Jaana Kenbrovina i Johna Williama Kellette'a. Melodia stała się prawdziwym hitem po drugiej stronie Atlantyku, a kiedy dotarła do Wielkiej Brytanii, również i tutejszej publiczności przypadła do gustu. W szczególności utwór robił furorę w wykonaniu Dorothy Ward. Zgodnie z oryginalną kopią nut do piosenki, należącą do Alana Jacobsena, prawa autorskie do piosenki nabyła spółka Kendis-Brockman Music, ale jeszcze w tym samym roku trafiła w ręce wytwórni Jerome H. Rernick Co. & of New York and Detroit. Wydaje się zatem, że James Brockman nie był kompozytorem, ale jednym z pierwszych jej wydawców, będąc partnerem w Kendis-Brockman Music Company, która niewątpliwie nabyło prawa do tytułu melodii od Kenbrovinga i Kellette'a. Nawiasem mówiąc, Brockman zmarł w 1967 roku w Santa Monica w Kalifornii w wieku 80 lat. Wbrew powszechnemu przekonaniu, ?Bubbles? nie była zainicjowana przez kibiców w pamiętnym Finale Pucharu Anglii w 1923 roku przeciwko Boltonowi Wanderers, które po raz pierwszy zostało rozegrane na Wembley. W rzeczywistości ulotki, które zostały wydane specjalnie na tą okazję zawierały słowa ?Till We Meet Again? [?Do Następnego Spotkania?] i to te słowa najprawdopodobniej śpiewali kibice ?The Hammers?. W latach 20-tych piosenka, również stała się bardzo popularna na Boleyn Ground, ale w szczególności kojarzyła się z kibicami z tzw. ?Chicken Run?, czyli dzisiejszej East End. Piosenka przyjęła się jako ?wyjściowa?, co miało podnieść zespół na duchu. Zapewne wielu kibiców z tamtego okresu ma w pamięci moment, kiedy 4000 tłum z ?Chicken Run? do słów ?Bubbles? kołysał się niczym statek na falach.
Tradycja ta utrwaliła się jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, a słowa piosenki można było usłyszeć na stadionie Wembley w 1940 roku, podczas finału "War Cup" z udziałem West Ham'u United. Swój szczyt popularności osiągnęła w 1964 roku, kiedy "United" spotkał się na Wembley z Preston North End (3-2). Słowa ulubionej melodii kibiców ?The Hammers? raz jeszcze rozbrzmiewały na stadionie ?Bliźniaczych Wierz? rok później w finałowym spotkaniu Pucharu Zdobywców Pucharów.W 1966 roku, mimo że West Ham United formalnie nie brał udziału na Mistrzostwach Świata, to ?I'm Forever Blowing Bubbles? raz jeszcze zagościł na ustach wszystkich kibiców, a to za sprawą Bobby'ego Moore'a, Geoffa Hursta i Martina Petersa, którzy poprowadzili reprezentację Anglii do historycznego sukcesu. Późniejsze wizyty ?The Hammers? na Wembley w 1975, 1980 i 1981 potwierdziły sentymentalne znaczenie tej piosenki dla kibiców "Młotów". Mimo upływu lat, ?Bubbles? nadal zajmuje szczególne miejsce w sercu klubu i nie ma nic bardziej poruszającego niż pasja z jaką ten utwór jest wykonywany przez kibiców na Boleyn Ground, lecz pieśń nie tylko towarzyszy fanom na stadionie, ale i także podczas spotkań poza boiskowych. Czy to na zabawie, czy uroczystościach rodzinnych.Mówi się, że słowa tej piosenki są zbyt sentymentalne jak na XXI wiek, ale każdy kibic ?Młotów? zgodziłby się, że West Ham United nie byłby sobą bez tej wyjątkowej i wyróżniającej się melodii.

Stadion:

Oficjalna nazwa Upton Park, stadionu piłkarskiego klubu West Ham United położonego w Londynie. West Ham United przeniósł się na Upton Park w 1904 i tam rozgrywa swoje spotkania do dziś. W sierpniu 1944, w czasie II wojny światowej, w tej części Londynu wybuchła niemiecka bomba, co zmusiło West Ham do rozgrywania spotkań poza Upton Park. Jednak już w grudniu tego roku Młoty mogły wrócić na własny stadion, co przełożyło się na zwycięstwo w spotkaniu derbowym z Tottenhamem 1-0.Rekord frekwencji padł 17 października 1970, kiedy West Ham podejmował rywala za miedzy, Tottenham Hotspur F.C.. Na spotkanie derbowe przyszły aż 42 322 osoby. Spotkanie to większość kibiców musiała oglądać na stojąco, a tylko nieliczni oglądali mecz wygodnie siedząc. Na przerobionym stadionie (wszystkie miejsca siedzące) pojemność znacznie się zmniejszyła. Na spotkanie West Ham - Manchester City w 2002 przyszło 35 050 kibiców, co jest rekordem przebudowanej areny.Upton Park podzielony jest na 4 główne trybuny. Każda z nich ma własną nazwę i historię. Są to: The Centenary Stand, The Bobby Moore Stand, The East Stand i The Dr. Martens Stand.

Numer 6 jest przeznaczony tylko dla jednej legendy...
Bobby Morre, uosobienie typowego, opanowanego Anglika o nienagannych manierach ? człowiek, na którym zawsze można polegać, ważący słowa i gesty, dokonał w futbolu wyczynu dostępnego wyłącznie geniuszom dyscypliny. W latach 1962-1973 rozegrał 108 spotkań w reprezentacji narodowej, co wcześniej nie udało się żadnemu piłkarzowi na świecie. Zadebiutował 20 maja w 1962 roku w Limie meczem z Peru (4-0 dla Anglii), setkę przekroczył występem przeciwko Szkocji 14 lutego 1973 (5-0) na stadionie Hampden Park w Glasgow, zaś po raz ostatni bronił barw reprezentacji Albionu w konfrontacji z Włochami (0-1) na londyńskim Wembley, 14 listopada tegoż roku. Za jakimi drużynami mierzył się w tej niecodziennej piłkarskiej epopei ? Z Argentyna 3 razy, Austria 2 razy, Belgia 2, Brazylia 5, Bułgaria 2, Czechosłowacją 4, Dania 1, Ekwadorem 1, Francja 4, Grecja 2, Hiszpania 4, Holandia 1, Irlandia (Eire) 1, Irlandia Polnocna 10, Jugoslawia 2, Kolumbia 1, Malta 2, Meksykiem 2, Norwegia 1, NRD 2, Peru 2, Polska 3, Portugalia 4, RFN 7, Rumunia 2, Szkocja 12, Szwajcaria 3, Szwecja 2, Urugwajem 3, Walia 12, Wegrami 2, Wlochami 2, i ZSRR 3. W sumie z zespołami 33 krajów ! Aż 69 meczów z udziałem Moore?a zakończyło się wygrana Anglii, 22 remisami i tylko 17 porażkami.
Ileż niebanalnej treści zawiera w sobie te 9720 minut gry Moore?a w reprezentacyjnym kostiumie, a ściślej 9810? ? spotkania Anglia-?reszta świata? nie obejmują oficjalne statystyki. Jako się rzekło, debiutował meczem z Peru, a w czterech kolejnych wystąpił w... chilijskich mistrzostwach świata. Anglicy odpadli w ćwierćfinale, ale jeśli do kogokolwiek zgłaszano pretensje, nie dotyczyło to Bobby?ego. 20 maja 1963 roku Brytyjczycy gościli w Bratyslawie, pokonując Czechoslowacje 4-2. Wychowanek West Hamu ? po raz jedenasty w reprezentacji ? został kapitanem. Nie, Banks, nie Greaves, czy R. Charlton, ale on, 22 latek z numerem ?6? na koszulce. I od tamtego dnia funkcje te piastował nieprzerwanie ponad dziesięć lat, wprowadzając jedenastkę narodowa na płytę przeszło 90 razy! Należy domniemywać, ze ten ? jeden z licznych ? rekord Moore?a nigdy nie zostanie poprawiony!!!

West Ham till I die,
I'm West Ham till I die,
I no I am I'm sure I am,
West Ham till i die...

Grupa kibiców-chuliganów tego klubu, Inter City Firm, była jedną z najbrutalniejszych w Londynie i całej Anglii. Nazwę swą obrała od pociągów Inter City, którymi podróżowali za swoją drużyną. Jednym z przywódców grupy był Cass Pennant autor kilku książek dotyczących angielskich chuliganów, była grupa chuliganów stała się również inspiracją dla reżyserów filmowych. West Ham nie może powstydzić się kibiców, którzy nie raz i nie dwa dołożyli swoją cegiełke aby "The Hammers" byli tu gdzie są.

Sukcesy:

Puchar Zdobywców Pucharów (1): 1965
Puchar Intertoto UEFA (1): 1999
Puchar Anglii (3): 1964, 1975, 1980
Superpuchar Anglii (1): 1964
Football League War Cup (1): 1940