1907

W 1907 roku grupa studentów medycyny i szkoły wojskowej Politechniki w Sewilli zakłada Sevilla Balompie, drugi w mieście klub piłkarski. Dwa lata później następuje rozłam w zespole ? część zawodników zakłada Betis Foot ? Ball Club, pozostała grupa zostaje w Sevilla Balompie, przez pierwsze miesiące istnienia znanej jako Espana Balompie.

1914

W 1914 roku, po wywalczeniu przez Sevillę Balompie mistrzostwa Sewilli, dochodzi do ponownego scalenia obydwu klubów, co daje początek Realowi Betis Balompie, występującemu do dzisiaj pod tą nazwą.
Obiecujące początki

1928

Mniej więcej od tego samego czasu, klub swoje mecze zaczyna rozgrywać na El Campo de las Tablas Verde. Kibice nowego klubu zaczynają określać się mianem "beticos" bądź "balompedistas", a nazwy te w potocznej terminologii obowiązują do dzisiaj. W 1928 roku Betis, po wieloletnich próbach, wywalczył wreszcie Puchar Andaluzji. Rok później startuje liga, którą Real Betis rozpoczyna z poziomu Segunda Division.

1935

Lata trzydzieste to złoty wiek w historii andaluzyjskiego klubu. Betis dociera do finału Pucharu Króla, jako pierwszy klub z południowej części kraju, wygrywa rozgrywki Segunda Division w 25 rocznicę założenia, a w sezonie 1934/35 zdobywa mistrzostwo kraju, wywalczając je w ostatniej kolejce.

1940

Czas wzlotów i częstych upadków... Wspaniały okres historii klubu przerwały niespodziewane kłopoty finansowe oraz ? przede wszystkim ? wojna domowa w Hiszpanii, w czasie której wielu zawodników i działaczy wszystkich niemal klubów uciekało by chronić się przed walkami, a po wojnie do swych klubów nigdy już nie powróciło. Strukturalny rozpad nie ominął Betisu, który w pierwszym po wojnie sezonie ? 1939/40 ? nie zdołał uniknąć degradacji. 7 lat później Betis przegrywa barażową rywalizację z Racingiem i zmuszony jest opuścić szeregi drugiej ligi, zaczynając swój pobyt w Terceta Division. Upadek sportowy klubu nie przyniósł odwrócenia się odeń najwierniejszych kibiców, a jeszcze bardziej zacieśnił więzi pomiędzy klubem, a ? paradoksalnie ? zwiększającą się społecznością fanów.

1958

Po kilku latach Betis zdołał się podnieść sportowo i wrócił do Segunda Division, a w roku 1958 ? do rozgrywek najwyższej klasy. Po chwilowych sukcesach, takich jak trzecia pozycja w lidze i udział w europejskich pucharach, Betis zaczyna okres sporej niestabilności, przylega do niego popularne wówczas miano "zespołu - windy", bowiem przyszło mu zaliczać błyskawicznie następujące po sobie kolejne spadki i awanse. Okres kolejnego, dłuższego zadomowienia w lidze przyszedł dopiero w roku 1974.

1977

W 1977 roku Betis tryumfuje w Pucharze Króla na stadionie Vicente Calderon, a w rozgrywkach Europejskich dochodzi do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharu, i niespodziewanie ? w zgodzie ze swą osobliwą historią ? spada do Segunda Division.

1979

W 1979 roku powraca jednak do Primera, gdzie w następnych sezonach będzie ważną jakością w hiszpańskim futbolu. Powraca "Eurobetis", bowiem zespół uzyskuje kolejne klasyfikacje do Pucharu UEFA, gdzie nigdy jednak nie przebył granicy ćwierćfinału rozgrywek.

1991

Era Lopery... Po latach sporych osiągnięć, przychodzi znowu czas kryzysu, związany z problemami ekonomicznymi klubu. W 1991 roku Betis spada do Segunda, a konieczność zamiany w Sportową Spółkę Akcyjną wymusza na Betisie spore zmiany strukturalne i wydatki finansowe. El Plan de Saneamiento (Plan Uzdrowienia), zakłada konieczność zgromadzenia 1.200 milionów peset, sumy ponad dwukrotnie wyższej, aniżeli wymaganej od innych zespołów Primera i Segunda Division. Z ciężkim trudem działaczom udało się zgromadzić 400 mln peset, kolejne 100 mln przyniosła emisja akcji, ale wciąż brakowało lwiej części wymaganej kwoty. Kiedy wydawało się, że przymusowa degradacja do Segunda B klubu raczej nie ominie, z 680 mln peset zjawił się Manuel Ruiz de Lopera, który wykupił większościowy pakiet akcji i zapewnił finansową stabilizację klubu.

1994

W 1994 roku Betis wraca do Primera, gdzie szybko znajduje miejsce w czołówce tabeli, a w Pucharze Króla dochodzi do finału, który wprawdzie przegrywa, ale uzyskuje kolejny awans do Pucharu Zdobywców Pucharu. Sukcesy jak zwykle nie zwiastowały katastrofy, więc olbrzymim zaskoczeniem była słaba postawa Betisu w ligowych rozgrywkach w kolejnych latach, co skończyło się degradacją do Segunda w roku 2000. Po roku Betis po raz kolejny wraca w wielkim stylu, zajmuje czwarte miejsce w tabeli i uzyskuje awans do Pucharu UEFA.

2005

Niewątpliwie najlepszym rokiem w ostatnich latach historii Betisu był jednak sezon 2004/05, w którym andaluzyjski klub zajmuje 4. pozycję w lidze, wywalczając udział w Lidze Mistrzów, tryumfuje ponadto w rozgrywkach Pucharu Króla. W trudnej grupie z Chelsea, Liverpoolem i Anderlechtem Bruksela Betis zajmuje trzecią pozycję, ale m.in. dzięki dobrej postawie w starciach z potężnymi rywalami, Verdiblancos wyrabiają sobie solidną markę w Europie.

2008

Historia w przypadku Betisu lubi się jednak powtarzać ? po sukcesach przychodzi kryzys, Betis gubi dawną formę, odchodzi twórca międzynarodowych sukcesów klubu ? Lorenzo Serra Ferrer, a klub popada w ligową przeciętność, bardziej walcząc o utrzymanie, aniżeli trofea. W 2008 roku Manuel Ruiz de Lopera, wieloletni prezes klubu i największy akcjonariusz, postanawia odsprzedać swe udziały, kończąc pewną epokę w dziejach Betisu, pełną zarówno sporych sukcesów, jak i przynoszącą gorycz wielu rozczarowań. W sezonie 2008/2009 mimo że Lopera sezon wcześniej obiecywał wygraną w Lidze Mistrzów, Betis spada sensacyjnie z bardzo silnym składem do Segunda Division. Po spadku na ulicach miasta powstał gigantyczny strajk przeciwko Loperze, w strajku udział wzięło ponad 65 tysięcy kibiców Betisu...

2011

W 2011 Lopera został skazany na 6 lat więzienia za fałszerstwo i kradzież pieniędzy z budżetu klubu. Mercedes Ayala, sędzia który skazał Lopere, wyznaczył Rafaela Gordillo (największa sławę i chwałę Betisu) do poprowadzenia akcji na rzecz której Betis miał zostać w pełni przetransformowany. Wszystko powiodło się lepiej niż się spodziewano a Betis przeżył największą w swojej historii transformację. Prezydentem klubu został Miguel Guillen, urodzony w Sevilli i wieloletni działać na rzecz Betisu. Wiceprezydentem Rafael Gordillo który w Betisie rozegrał ponad 350 spotkań. Dyrektorem Sportowym został Vlada Stosic, również były piłkarz Verdiblancos. Identycznie sytuacja wyglądała w sytuacji Pepe Mela który w Betisie występował w kilku sezonach w latach 90 XX wieku. "Nowy Betis" błyskawicznie awansował do Primera Division z pierwszego miejsca w tabeli Segunda Division.

2012

Pod wodzą nowego zarządu i Pepe Mela, Betis ostatecznie zakończył sezon na 13 pozycji, jednak mimo niskiej pozycji klub prezentował jeden z najbardziej ofensywnych usposobień w całej Hiszpanii. Za odkrycie roku uznano Benata, ściągniętego przed dwoma laty z Bilbao. Betis w dwu meczach z Barceloną i Realem Madryt strzelił swoim przeciwnikom aż 7 bramek czyli najwięcej w Primera Division. Również takie zespoły jak Sevilla, Atletico Madryt, Villarreal, Bilbao, Malaga czy Valencia musiały uznać wyższość Betisu, który z wielkimi markami prezentował się zawsze bardzo dobrze.

Betis zdobył mistrzostwo Hiszpanii w 1935 roku jako pierwszy klub z Andaluzji, a w krajowym pucharze triumfował w 1977 i 2005 roku. W sezonie 2005/2006 uczestniczył w rozgrywkach Ligi Mistrzów, ten sukces również Betis świętował jako pierwszy klub z regionu. Klub był pierwszym zespołem w europie który dostał miano "Real" czyli Królewski. W europejskich Pucharach Betis występował 9 krotnie.

Estadio Benito Villamarín - (2000-2010 Estadio Manuel Ruiz de Lopera) stadion piłkarski Realu Betis, obiekt mieści się w Sevilli w dzielnicy Helliopolis, dokładny adres to: Avenida de Heliópolis s/n 41012, Sevilla. Obiekt powstał w 1927 roku, kilkukrotnie rozgrywano na nim mecze Mistrzostw Świata. Stadion może pomieścić prawie 57 tysięcy kibiców. Dokładnie 56,451 tysięczną publiczność na Estadio Manuel Ruiz de Lopera uzyskano podczas ostatniego meczu w Primera Division w 2009 roku z Realem Valladolid. Obiekt był wielokrotnie modernizowany, został jednak odnowiony przez Lopere który zdecydował się na powiększenie stadionu do 65 tysięcy miejsc. Rozbudowa stadionu jednak z niewiadomych przyczyn stanęła w miejscu, tak więc zachodnia część obiektu została w starym surowym stanie. Tamtejszy właściciel klubu - Manuel Ruiz de Lopera, nie wyjawił powodu wstrzymania prac nad rozbudową stadionu, który w tamtych latach nosił jego imię i nazwisko. Plany którymi posługiwały się przedsiębiorstwa budowlane zarzekały się że pojemność stadiony przy finalnym stanie budowy wzrośnie do ponad 70 tysięcy miejsc siedzących.

Architekt: Antonio González Cordón
Doradcy: Fermín Gómez i Tomas Garrido
Architekt techniczny: Manuel Ruiz López